Παιδιά... γλιτώσαμε! Από τι; Την κατάρα της μούμιας!

Ο θρύλος της κατάρας της μούμιας ενθουσιάζει και παράλληλα φοβίζει εδώ και χρόνια. Σύμφωνα με τα όσα λέγονται, εάν βρεθεί κάποιος κοντά στο φέρετρο ενός Φαραώ την στιγμή που θα ανοιχτεί, είναι καταραμένος. Πρόσφατα όμως έγινε μια έρευνα που ίσως να αποδεικνύει πως οι μούμιες τελικά είναι... άκακες!

Η έρευνα που έγινε από Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας αφορούσε τους 25 αρχαιολόγους από δυτικές χώρες, που παρευρέθηκαν στο άνοιγμα του τάφου του Φαραώ Tutankhamen, μεταξύ Φεβρουαρίου 1923 και Νοεμβρίου 1926.

Η έρευνα αφορούσε τις ηλικίες που είχαν όταν πέθαναν και τις αιτίες θανάτου τους. Ταυτόχρονα μελετήθηκαν οι ηλικίες και οι αιτίες θανάτου άλλων 19 ατόμων που προέρχονταν από δυτικές χώρες, τα οποία βρίσκονταν μεν στην Αίγυπτο την περίοδο εκείνη αλλά δεν πήγαν στον αρχαιολογικό χώρο.

Οι περισσότεροι τάφοι των Φαραώ παραβιάζονταν πολύ σύντομα μετά την ταφή τους, ή και αργότερα, από ληστές που έκλεβαν τα πολύτιμα αντικείμενα που περιείχαν. Ο τάφος του Tutankhamen ήταν ένας από αυτούς που είχαν μείνει απαραβίαστοι. Σύμφωνα με τα λεγόμενα, την κατάρα παίρνουν μόνο όσοι μπαίνουν σε απαραβίαστο χώρο του τάφου, άρα οι 25 αρχαιολόγοι έπρεπε λογικά να καταραστούν!

Οι μελετητές του Πανεπιστημίου της Αυστραλίας ανακάλυψαν, μέσα από στοιχεία που βρήκαν σε δημοσιεύματα εφημερίδων (όχι των χθεσινών βέβαια!), σε γενεαλογικά δέντρα και σε αρχεία διαφόρων πόλεων, έβγαλαν το εξής συμπέρασμα:

Η μέση ηλικία θανάτου των 25 ατόμων που "εκτέθηκαν" στην κατάρα ήταν 70 χρόνια ενώ των 19 ατόμων που δεν εκτέθηκαν ήταν 75 χρόνια. Ο μέσος όρος των χρόνων που επέζησαν μετά την "έκθεση στην κατάρα" οι 25 αρχαιολόγοι ήταν 20.8 χρόνια, ενώ των 19 άλλων ατόμων 28.9 χρόνια.

Το γενικό συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι δεν βρέθηκε κανένας άμεσος συσχετισμός μεταξύ της "έκθεσης στην κατάρα" και της επιβίωσης των αρχαιολόγων, επομένως η κατάρα δεν υπάρχει.

Αυτό όμως που ίσως συνεχίσει να ανησυχεί είναι ο ξαφνικός θάνατος του χρηματοδότη της αρχαιολογικής αποστολής, Λόρδου Κάρναρβον, ο οποίος πέθανε το 1923 (μόλις στην αρχή δηλαδή της αποστολής!) από το ερυσίπελας (ανωμαλία που σχηματίζεται στο δέρμα) που είχε σαν αποτέλεσμα τη σηψαιμία (μικροοργανισμοί στο αίμα) και πνευμονία (σοβαρή ασθένεια των πνευμόνων). Ο θάνατος του είχε τότε προκαλέσει μεγάλο σάλο στις εφημερίδες και είχε αποδοθεί στην "κατάρα της μούμιας".

Είμαστε σίγουροι τελικά ότι αποδείξαμε ότι η "κατάρα της μούμιας" είναι μύθος; Υπάρχει ή δεν υπάρχει... ιδού η απορία!