ΕΠΙΛΗΨΙΑ

Διερωτηθήκατε ποτέ πώς ο εγκέφαλος δίνει την διαταγή στους μύς για το τι πρέπει να κάνουν; Είτε το πιστεύτε είτε όχι, ο εγκέφαλος στέλνει στους μύς ηλεκτρικά σήματα, μέσα από τα νεύρα. Τι γίνεται όμως σε περίπτωση που υπάρξει κάποια ανωμαλία στα κύματα που στέλνονται;

Αυτό που συμβαίνει σε κάποιους ανθρώπους είναι κάποτε να στέλνονται τόσα πολλά σήματα ταυτόχρονα ώστε οι μύς τους να συσπώνται και να χαλαρώνουν πάρα πολύ γρήγορα χωρίς να μπορούν να το ελέγξουν. Μπορεί να πέσουν στο πάτωμα, να κάνουν εμετούς και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις λιποθυμούν.

Ένα τέτοιο περιστατικό ονομάζεται επιληπτική κρίση και αν σημειώνονται τακτικά τέτοιες κρίσεις σε ένα άτομο, τότε λέμε πως πάσχει από επιληψία.

Παλιά οι άνθρωποι πίστευαν ότι κάποιος θα μπορούσε να καταπιεί τη γλώσσα όταν πάθαινε μια επιληπτική κρίση. Αυτό δεν είναι αλήθεια.

Συνήθως αυτές οι κρίσεις διαρκούν λίγα λεπτά αλλά κάποτε μπορεί να διαρκέσουν και περισσότερο. Αν και μας φαίνεται περίεργο, συνήθως δεν είναι επίπονες για το ίδιο το άτομο αφού πολλές φορές ούτε καν θυμάται τι έγινε μετά από μια κρίση.

Οι περισσότερες κρίσεις συμβαίνουν χωρίς προειδοποίηση. Μερικοί έχουν κάποια αισθήματα που είναι περίεργα και που κατά κάποιο τρόπο προειδοποιούν για την κρίση που έρχεται. Τετοια αισθήματα μπορεί να είναι μια παράξενη μυρωδιά ή γεύση ή ακόμη μια αναστάτωση στο στομάχι.

Τι ακριβώς προκαλεί αυτή την ανωμαλία που συμβαίνει στον εγκέφαλο; Στον κάθε άνθρωπο, οι λόγοι που παθαίνει τέτοιες κρίσεις είναι διαφορετικοί. Σε κάποιον για παράδειγμα που έχει προδιάθεση, η έλλειψη ύπνου μπορεί να προκαλέσει επιληπτική κρίση. Σε άλλους με προδιάθεση, το να παίζουν παιγνίδια βίντεο είναι αιτία που μπορεί να προκαλέσει κρίση.

Η επιληψία εμφανίζεται συνήθως πριν τα 15 ή μετά τα 65 χρόνια και μπορεί να την πάθει ο καθένας μας, ανεξαρτήτως φύλου ή χρώματος. Πολύ σημαντικό είναι να ξέρετε πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΗ! Αν λοιπόν έχετε κάποιον γνωστό ή φίλο ο οποίος αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα, ΝΑΙ μπορείτε να συνεχίζετε να μιλάτε μαζί του.

Τα άτομα που έχουν αυτή την ασθένεια, δεν είναι καθόλου διαφορετικά από εμάς. Πολλά από αυτά παίρνουν φάρμακα με τα οποία μπορούν να ελέγχουν τις κρίσεις τους.

Μπορούν να κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα με εμάς, απλά πρέπει να είναι λίγο πιο προσεκτικοί, ας πούμε στους χώρους όπου βρίσκονται. Δηλαδή πρέπει να προνοούν ώστε σε περίπτωση που πάθουν μια κρίση, να μην βρίσκονται σε κάποιο χώρο που να τους θέσει σε κίνδυνο, π.χ. σε μια βεράντα σε μεγάλο ύψος, μόνοι στη θάλασσα ή στο μπάνιο.